Það hefur ekki verið lognmolla í Lækjargötunni, þó stöðufréttir séu fáar á netinu. Eins og venjulega snýst allt um Sigurjón og af honum er þetta helst að frétta:
- Hann gengur og hleypur út um allt
- Hann er með óstöðvandi munnræpu og verður vonandi altalandi bráðlega
- Hann fékk fyrstu blóðnasirnar um daginn
- Hann braut aðeins upp úr framtönn við að skalla baðkersbrún
- Hann hitti Atla og Víking um daginn
- Hann fór að gefa öndunum, og sýndi þeim áhuga í fyrsta sinn
- Hann fór á náttúrufræðisafn Kópavogs, og var dolfallinn yfir fiskabúrinu
- Hann fékk fyrsta páskaeggið
- Hann vill bara mata sig sjálfur með gaffli
- Hann prófaði aftur róluna sem er á svölunum og hló allan tímann
Og til að sanna þetta allt eru myndir:
Við feðgar erum búnir að vera í fæðingarorlofi undanfarið, sem hefur verið stórkostlegt.
Ég hef raunar nýtt tímann til að vinna á bókastaflanum á náttborðinu, sem hefur náð nýjum (og stórhættulegum) hæðum. Íslamistar og naívistar var svo niðurdrepandi að ég gafst upp í miðri bók. Heildarútgáfa Calvin & Hobbes kom mér aftur í gott skap. Ferðasögur Peters Freuchen frá Grænlandi upp úr þarsíðustu aldamótum eru frábær lesning. Fish, eftir Hugh Fernley-Whittingstall, er nærri jafn góð lesning og Meat. Hann getur skrifað um mat. Code Complete 2 fékk þriðju lesningu. Hells Angels eftir Hunter S. Thompson var sæmileg, en barn síns tíma.
Ég fór á svartfuglsveiðar með Einari og Agli, en við gripum í tómt. Hápunktur ferðarinnar var að sigla inn í Reykjavíkurhöfn, leggja við hliðina á varðskipinu Óðni og fá kaffi á Kaffivagninum. Hreindýrafeldurinn kom úr sútun, og var gullfallegur.
Og svo lærði ég að matreiða sushi, og djúpsteikja papadums.